ဆုံးအောင်နားထောင်ပါ။
အမေတဦးမှ၅နှစ်အရွယ်သားကိုမေးလိုက်သည်”အကယ်လို့အမေနဲ့သားအပြင်သွားခဲ့တယ်ဆိုပါစို့၊သားနဲ့အမေရေဆာတဲ့အခါရေမပါဘူး၊ဒါပေမဲ့သားလွယ်အိတ်ထဲမှာပန်းသီးနှစ်လုံးပါထားရင်၊သားဘယ်လိုလုပ်မလဲ？”
သားလေးကခေါင်းကုပ်စဉ်းစားပြီးမှ“သားပန်းသီးနှစ်လုံးကိုတကိုက်စီကိုက်ပါမယ်”။
အမေဖြစ်သူမှမျက်နာညိုးငယ်သွားသည်၊
သားလေးကိုဒီလိုလုပ်တာမကောင်းကြောင်းနဲ့ဘယ်လိုလုပ်သင့်ကြောင်းသွန်သင်ဖို့စိတ်ထဲကနေစဉ်းစားနေတုန်းသားငယ်လေးထပ်ပြောလာသောစကားကြောင့်အမေမှာမျက်ရည်လေးဝဲခဲ့ရပါသည်။
သားလေးဆက်ပြောလာသောစကားမှာ“နှစ်လုံးစလုံးကိုက်ကြည့်မှဘယ်တစ်လုံးချိုတယ်ဆိုတာသိမယ်လေ၊ချိုတဲ့အလုံးကိုအမေ့ကိုကြွေးမလို့ပါ” ဟုပင်။
ချစ်သောမိတ်ဆွေ
စကားဆုံးအောင်နားထောင်ပြီးမှအမှုစီရင်ခြင်းဟာပညာရှိခြင်းတမျိုးပါ။ကိစ္စရပ်တချို့ရဲ့ရှေ့နောက်အကြောင်းအရာကိုသေချာမသိသေးဘဲအလျင်စလိုဆုံးဖြတ်ပြောဆိုခြင်းနဲ့ စောလျင်စွာပြစ်တင်ဝေဖန်မိခြင်းဟာမှားယွင်းနိုင်ခြေ၉၉%ရှိပါတယ်။
ရှင်ယာကုပ်ဩဝါဒစာ ၁:၁၉သို့ဖြစ်၍၊ ငါချစ်သော ညီအစ်ကိုတို့၊ ခပ်သိမ်းသောသူတို့သည် နားကြားခြင်းငှါ လျင်မြန်ကြစေ။ စကား ပြောခြင်းငှါ၎င်း၊ အမျက်ထွက်ခြင်းငှါ၎င်း နှေးကြစေ။
(သုတ္တံ၁၈:၁၃အကျိုးအကြောင်းကို မစစ်မီ၊ အမှုစီရင်သောသူသည် မိုက်သောအပြစ်၊ အရှက်ကွဲရသောအပြစ်ရှိ၏။)